Werk in uitvoering

Sticky bericht Werk in uitvoering

Voortgang: Nog 15 artikelen te gaan. (Status 10 Oktober 2017)

Afgelopen dagen zijn er per ongeluk een aantal maal oude artikelen op Facebook / Twitter verschenen. Dit komt doordat deze ‘opnieuw’ worden toegevoegd aan de site, na een opfrisbeurt en eventueel censuur. Als het goed is, gebeurd dat niet meer en verschijnen straks alleen de nieuw geschreven stukken nog op Facebook en Twitter. Mocht het nog wel gebeuren, dan nog maar  15 keer:mrgreen:

ik ben geen held toch

Beste Sanquin / ik ben (g)een held deel 3

Inmiddels ben ik een flink aantal donaties verder sinds de laatste keer dat ik jullie (fictief) schreef. Op verzoek van een medewerker van Sanquin ben ik gewisseld van donatiesoort en doneer ik nu met enige regelmaat plasma.

Zo ook op een avond in Oktober.  Dat was de bedoeling tenminste, want een telefoontje vanuit jullie kantoor in Amsterdam veranderde de loop van de avond. Onderweg naar huis om snel te eten zodat ik door kon naar mijn zoveelste plasmadonatie afspraak, belde een medewerker met voor de eerste keer een speciaal verzoek; Of ik me eerder kon melden omdat er een match was tussen mij en een patiënt, die dringend bloedplaatjes nodig had, en of ik bereid was om die te doneren. Onwetend wat dat inhield stemde ik ermee in, en belde naar mijn inmiddels Vrouw om te melden dat we nog iets eerder aan tafel moesten.

Bij de bloedbank werd ik direct geholpen. Mijn vragenlijst kreeg een groene map, wat aangeeft dat vandaag anders is dan Plasma-Geel of Volbloed-Rood. Direct na het invullen en inleveren word ik meegenomen naar de keuring, waar ditmaal direct een paar buisjes bloed word afgenomen die vervolgens in een machine verdwijnen die op basis van mijn bloed en allerlei berekeningen even later een printje uitspuugt met instellingen voor het dialyse-achtige apparaat waar ik later aan gekoppeld word. Deze donatie beloofd zeker anders te worden dan anders. Terwijl ik plaats neem in de stoel, bouwt een mij inmiddels bekende medewerker het apparaat op. Ze verteld dat ze dit pas doen als ze zeker weten dat de donatie doorgaat, omdat het om nogal kostbare onderdelen gaat die na het opbouwen niet hergebruikt kunnen worden, of op de machine kunnen blijven voor een eerstvolgende donatie. Terwijl ze de machine uitlegt en mij in de arm aanprikt die nog niet was gebruikt met het afnemen van de buisjes bloed van net, vraag ik of er door het hele land nu mensen worden aangeprikt om die patiënt waarvoor ik hier ben te helpen.

Nee. De patiënt ligt momenteel in quarantaine en krijgt morgenvroeg direct uw bloedplaatjes. U bent de enige die voor deze meneer doneert.
Soms helpt een transfusie van willekeurige bloedplaatjes verkregen uit volbloed donaties niet, omdat het lichaam van de patiënt de bloedplaatjes van de donor direct afbreekt.  Net als bij stamcellen was er in dit geval behoefte aan een precieze match. Omdat ik ook stamceldonor ben, is er een heel specifiek profiel van mijn bloed bekend. 
In dit geval was ik de beste match.

Toen ik gebeld werd met de vraag of ik bloedplaatjes wou geven, dacht ik dat het gewoon makkelijk was. Ik stond toch al op de planning voor die avond en misschien was ik voor die avond wel de enige die ook geregistreerd stond als bloedplaatjesdonor. Maar de kans dat je word benaderd om bloedplaatjes te geven is zeer klein, dus dat het zo samenviel met mijn planning voor die avond was een zeldzaam toeval.

Ook hier komt een soortgelijke vraag op als ten tijde van Beste Sanquin / ik ben (g)een held deel 2. Wat had er gebeurd met deze meneer als ik niet had gekund, of gewild dit keer? Anders dan vóór mijn inschrijving als stamcel en bloedplaatjes donor wist ik dat ik niet zomaar gebeld werd, maar niet dat het zo exclusief was. Gelukkig heb ik er gehoor aan gegeven, want ik wil niet weer een ‘wat als’ erbij. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat de vorige me nog wel eens bezig houd en dat leeft al vanaf begin 2013, dus nog een ‘wat als’ erbij zou me nog voor jaren bezig kunnen houden.

Drieënhalve week later. Het is Vrijdagochtend als ik op weg ben naar werk. Ondanks dat ik ruim op tijd op werk ga aankomen heb ik er op z’n zachtst gezegd een lekker vaartje in. De ze N-weg kent weinig verkeer ‘s ochtends en belangrijker nog, geen flitsers in deze richting. In de verte doemt een kruising op en als ik dichterbij kom, zie ik dat de achterste auto zijn gevarenlichten aan heeft. Dat is voor mij niet heel alarmerend, het gebeurd vaker dat iemand zijn gevarenlicht aanzet als ze in hun spiegels zien dat ik er met een constant vaartje aan kom zeilen en ze bang zijn voor een kop-staart botsing. Toegegeven, het is me in de afgelopen 5 jaar dat ik autorijd vrij recent een keer overkomen, dus ik kan ze geen ongelijk geven. Ruim op tijd minder ik vaart en zie dat de situatie ander is dan verwacht. Een grote personenwagen staat haaks op de weg met daarachter een bedrijfswagen met de gevarenlichten die ik vanuit de verte zag. De achterbumper van de personenauto ligt verspreid over de weg in tientallen kleine stukjes. Een baan rechts daarvan hangt een busje met een Oost Europees kenteken in de berm. Zijn voorbumper voegt ook de nodige stukken toe aan het wegdek. In een reflex zie ik in de personenauto twee mensen waarvan de vrouw haar hoofd vasthoud. De man is in gesprek met de bestuurder van de bedrijfswagen die gestopt is. Het busje zit vol met mensen, maar er is niemand die zich om hen bekommerd. 

Minstens 7 betrokkenen bij dit ongeluk en maar 1 persoon die hulp verleend. Ik stop om mijn handen ook uit de mouwen te steken. Op de automatische piloot werk ik het scenario af. Ik loop naar het echtpaar in de auto en schat de situatie in terwijl ze uit de auto komen. Ik vraag of ze niks mankeren en de man valt me om mijn nek. Ze zijn zich kapot geschrokken en weten zich even geen raad te weten met hun emoties. Ze lijken vooral geschrokken maar de vrouw heeft een klap op haar jukbeen gekregen. Aangezien nog niemand hulpdiensten heeft ingeschakeld bel ik om een ambulance en politie. Dat laatste leek me geen overbodige luxe met een Oost Europees busje als duidelijk schuldige partij. Ondertussen is de bestuurder van dat voertuig gaan telefoneren dus bekommer ik me over het echtpaar. Ik stel ze gerust en maak een praatje met ze tot ze gekalmeerd zijn. Van de bestuurder van de bedrijfsauto krijgen ze een visitekaartje, met mijn aanwezigheid en in afwachting van de hulpdiensten kan hij weinig voor de situatie doen en hij gaat naar zijn werk. Niet veel later arriveert een persfotograaf die blijkbaar getipt is. 

Ik keer me eens naar het busje en vraag in het Engels of alle inzittenden OK zijn. Dat zijn ze en verder lijken ze niet te willen praten, dus ik laat ze verder maar in hun sop gaarkoken en bekommer me een tijdje om de mensen die wel oprecht blij lijken dat ik bij ze blijf. Achter het ongeluk staat inmiddels wat verkeer, dus ik trek maar een vestje aan en leid het verkeer langs de gestrande auto’s door de berm, wat prima lukt tot er een grote kraanwagen komt. Die is het duidelijk niet eens met de situatie en eist dat de personenauto van de weg gaat omdat hij er niet langs zou kunnen door de berm. Sowieso vind ik niet dat hij dat zo debiel kan eisen, maar ik wil eigenlijk alles laten zoals het is. Dit gaat iets verder dan alleen blikschade en misschien wil de politie het nog wel bekijken, weet ik veel. Op stevig aandringen en dreigen dat zijn kraanwagen anders het blikje auto wel weg zou duwen, probeer ik tegen beter weten in toch maar om het voertuig te starten, maar terwijl ik verwachte dat het ding door de klap te erg ontwricht was om te rijden, startte het ding niet eens meer. De kraanwagen meneer koos toch maar eieren voor zijn geld en kon nu ineens prima door de berm zijn weg vervolgen. Het verkeer achter hem volgt op mijn aanwijzingen langzaam maar zeker door de berm hun weg voorbij het ongeluk, ook als ik ze de berm in stuur omdat ik in de verte de ambulance aan zie komen. Na een snel onderzoek van alle betrokkenen blijkt niemand verder veel te mankeren gelukkig. Inmiddels is ook de politie aanwezig en die denkt toch anders over berm-toerisme, zij sluiten simpelweg de N-weg af. Ik praat nog even wat met het paar dat me blijft bedanken, we wisselen nummers uit en ik vervolg mijn weg omdat ik gelukkig mijn auto vóór het ongeluk had geparkeerd. 7 minuten te laat maar met een goed gevoel kom ik aan op mijn werk, waar ik later leer dat door de afsluiting de file oploopt tot anderhalf uur. De aanpak van de politie om de weg af te sluiten pakt niet lekker uit, want door de file kunnen de sleepwagens er ook niet door, zodat die uiteindelijk onder politiebegeleiding naar het ongeval moeten. Ik krijg het allemaal niet mee omdat ik al lekker aan de laatste werkdag van de week ben begonnen, maar lees het tijdens de koffie op lokale nieuws sites.

Na het weekend ontvang ik bericht van het echtpaar. Ze maken het goed en bedanken me voor mijn hulp op die Vrijdagochtend. Ik reageer dat het niet meer dan vanzelfsprekend is, maar voor hun was ik op dat moment misschien een beetje hun held.

Een held of gewoon een mens, ik ben er nog steeds niet uit wat de bouwstenen van een held zijn. Een brandweerman die iemand uit een brandend gebouw red is misschien een held, maar aan de andere kant ook maar gewoon aan het werk in kleding die hem in staat stelt die redding redelijk risicovrij te doen. Zodra zijn eigen leven wat meer in het geding komt, laat hij het waarschijnlijk ook wel achterwegen. Superman is misschien ook alleen maar een held omdat hij nu eenmaal die gave heeft en al die coole dingen die hij kan niet echt kan gebruiken als reporter voor het lokale sufferdje.

Wat een held is en wie een held is laat ik lekker aan ieder persoonlijk over, maar ook na dit verhaal blijf ik van mening:

Ik ben geen held.

GDPR AVG Cookiies Privacy

GetverDiePokkeRegelgeving

Lieve lezers

Het is niemand ontgaan die een internet aansluiting ooit eens heeft gebruikt om een account ergens te maken. God, zelfs als je niet wist dat je een account had ergens, kwam je er nu achter. Je mailbox is er mee overladen. De EU had er weer een nieuwe regel bij, en de hele wereld moest zich aanpassen. En hier op deze site dus ook.

Hadden we bovenaan de pagina al een waarschuwing dat ook wij die vieze, smerige, rottige, bijzonder nare cookies gebruiken, is daar nu ook onderin een balk bijgekomen. Want ook wij maken gruwelijk misbruik van je privacy, weten precies wat je hier op de site uitspookt, slaan al die gegevens op in een grote boze database en vervolgens… Ja daar komt het… Met al die gegevens doen we vervolgens…

Ja, niets dus. Elke website gebruikt nu eenmaal technieken. Cookies zijn vooral nuttige dingen, een webwinkel werkt slecht zonder dit soort technieken. Je zou het bijzonder lastig vinden als je op een webshop iets in je winkelwagentje gooit, verder winkelt en dan je artikel niet meer in je wagentje hebt, omdat er geen techniek is om te onthouden wat je in je wagentje had. Gegevens moeten onthouden worden.

Men ging helemaal beserk over Facebook. Want wat die allemaal met je data doen. Boohoo. Draait je telefoon op Android? Gebruik je wel eens een zoekmachine? In vergelijking met Facebook, weet Google vele malen meer van je. Daarover heb ik toch minder mensen horen zeuren. Maar oh oh oh, onze privacy.

Hecht je daar zoveel waarde aan? Waarschijnlijk ben je al die cookiewalls en meldingen allang zat. Klik weg, sluit melding, scroll door. Gek hoe het je op dat moment toch minder lijkt te boeien hoe het met je privacy gesteld is. Je word gewaarschuwd dat er cookies geplaatst worden, dat je gegevens opgeslagen worden, maar de waarschuwing is lastig, die klikken we weg. En dan toch zeuren.

Terug naar hier. Ja, we gebruiken cookies, zie de melding bovenaan je scherm als je die nog niet weg geklikt had. Ja, we slaan gegevens op. Voor een ieders veiligheid zijn ook wij over gegaan op een beveiligde verbinding, hence het SSL slotje c.q. gemarkeerd als veilig in je adresbalk. Niet dat je hier gegevens verstuurd die top-secret zijn, maar zo’n beveiligde verbinding is een beetje de nieuwe standaard. Google Chrome gaat binnenkort een stap verder, die hele veilig markering en dat slotje verdwijnen op ten duur. Veilig is de nieuwe standaard, er gaan voortaan alleen nog alarmbellen af als een site geen SSL gebruikt.
Omdat we dachten dat je het misschien wel handig vind als je niet iedere keer als je reageert je naam hoeft in te vullen, slaan we dat voor je op. En omdat we vinden dat als je hebt bewezen dat je normale reacties geeft, je niet opnieuw hoeft te bewijzen, proberen we je ook te identificeren. Dan hoeft je reactie niet opnieuw goedgekeurd te worden. Omdat we ook niet willen dat je reactie word geplaatst tussen lappen tekst vol verwijzingen naar shady sites, word een ieder die de site bezoekt op een bepaalde manier tegen het licht gehouden. We moeten je nu eenmaal op een of andere manier identificeren, zodat we bezoekers van buiten de Benelux kunnen weren. Vanuit het buitenland werd deze site namelijk honderden keren per dag met spam gebombardeerd. Door heel racistisch ‘buitenlanders’ te weren, is dit aantal terug gelopen naar 30 keer per dag, gemiddeld.

Ik vind, net als velen, dat de wetgeving omtrent privacy sterk word overdreven. Maar goed, de boete voor het niet nakomen van deze regelgeving is tussen de 10 miljoen tot maximaal 4% van de wereldwijde omzet, waarbij het hoogste bedrag telt. Dus ik pas de site wel aan. Die 4% is namelijk echt killing…

Wat ik dan weet? Bijna alles. Je naam, telefoon nummer, email adres, je huis adres, waarschijnlijk weet ik wie je partner is, wie het was. Je schoenmaat,broekmaat. Alles. En in het kader van de nieuwe opzet van deze site, weet ik zelfs biologisch alles van je. Hoe en waar je gemaakt bent, met het licht aan of uit, misschien met een zwoel muziekje erbij, of niet. Waar je ter wereld kwam, hoe dat ging en wie er bij waren. Vanaf het moment dat je gemaakt werd tot het moment dat je ter wereld kwam weet ik alles van je, en volgde ik je elke dag die daarna kwam. En alles heb ik dan geprobeerd op de slaan in de database van mijn herinneringen.

Want als je dit leest, is de kans groot dat ik je persoonlijk ken. Of je dit nu leest als Nick, Kevin, 9-maandentaxi, Lijntje, Sandra, Melissa, Jay, mijn toekomstige kleine Uk of wie dan ook, de kans is groot dat ik je persoonlijk ken. Ik weet dus al veel van je, en hier op het grote wereldwijde web ga ik weinig nieuws van je leren, of opslaan in een database. De techniek van een website is nu eenmaal zo dat je gegevens verwerkt, hoe klein dan ook. 99,9% is zo anoniem dat ik het niet een zou kunnen herleiden tot een persoon, maar het zou kunnen, de gegevens zou ik theoretisch kunnen zien, dus ik moet het melden. En ik deel niets met de buitenwereld van die gegevens, waarom zou ik.

En ik ben niet bang voor een boete, dat is niet waarom ik die banners toon op de site. Het was meer een ‘Ach, het is een kleine moeite, waarom ook niet’. Een paar uurtjes knutselen en we zijn GDPR en AVG proof.

En om dan helemaal aan alle eisen te voldoen, moet ik hierbij ook nog even wijzen op de bijgewerkte Privacy statement, Cookieverklaring, Algemene Voorwaarden, Uw recht om uw gegevens in te zien, Uw recht om uw gegevens aan te passen, hell, zelfs uw recht om totaal vergeten te worden. Ja, als je dat echt wil kun je ons verzoeken selectief dement te worden, vergeten we je helemaal. Hier op deze site dan. Maar komop, waarom zouden we?

Valentines Cookies

Onze 5e Valentijnsdag

Gepost met een kleine vertraging van anderhalve maand  😳

Kleine Uk, vandaag is de 5e Valentijnsdag van je moeder en mij. Aangezien ik niet (meer) zo van het zoetsappige gedoe ben ga ik niet vertellen hoe fantastisch ze is, maar een terugblik op onze eerste Valentijnsdag. We kenden elkaar toen nét, en we hadden ook pas 4 dagen ‘verkering’. Ik weet nog dat ik het moeilijk vond om een kaart te schrijven. Zo kort als we elkaar kende was het een beetje vroeg om van ‘houden van’ te spreken, zoiets moet dan doorgaans nog groeien, en onze ‘relatie’ was nog kersvers. Bovendien zat ik nog in mijn proeftijd, ik moest er van je moeder rekening mee houden dat het binnen een week ‘uit’ kon zijn.

Toen het na een paar dagen nog steeds ‘aan’ was, was het al kort dag voor Valentijnsdag. En ik had nog helemaal niets om aan haar te geven. Op stel en sprong moest ik iets verzinnen en het ook nog vinden. Toendertijd had ik nog geen rijbewijs, dus ik met de de trein naar Schiphol om daar een cadeau te kopen. Dat was namelijk de enige plaats waarvan ik wist dat er nog een vestiging van de Expo zat, een winkel waar ze leuke unieke hebbedingertjes verkopen. Uiteindelijk met een knuffelbeer en een kaart die van links naar rechts volgeschreven werd mijn allereerste Valentijnscadeau aan je moeder kunnen geven. Een beetje ongemakkelijk als je elkaar nog maar kort kent, maar het feit dat ik door mijn proeftijd heen ben gekomen, is misschien wel te danken aan die eerste Valentijnsdag  😉

ouder worden

Ouder Worden – Leeftijd

Kleine Uk, zorg dat je elke dag waardeert en leeft alsof er geen morgen is. Geniet van je jeugd, zolang je nog jeugdig bent.

Als ‘misschien ooit’ aankomend vader sta ik voor een dilemma. Aan de ene kant, blijf  alsjeblieft jong en onschuldig, zonder het besef van de rotte dingen in de wereld, en nare ervaringen als liefdesverdriet en het ouder zien worden van mensen om je heen, tot ze je ontvallen.
Aan de andere kant, als je er eenmaal bent, wil ik je zien opgroeien en de leuke dingen van het ouder worden zien ontdekken. Al twijfel ik vandaag de dag wel steeds meer aan de wereld waarin je dan moet opgroeien, maar dat is een verhaal voor later.

Voor nu wil ik het even hebben over dat proces van ouder worden. Nu ik 31 jaar oud ben, ga ik het ineens merken. De jaren zijn erin geslopen. Het verval is begonnen…

Dingen waaraan je zou kunnen merken dat je ouder word, zou het teruglopende zicht kunnen zijn. Helaas was dat voor mij niet zo’n goede pijler, want ik zat nog op de basisschool toen mijn zicht wat slecht leek en ik bijziend bleek te zijn.
Naar mijn idee begon mijn haargrens zich wel erg vroeg terug te trekken. Niet direct een teken dat ik oud begon te worden, gewoon een erfelijke kwestie. Ik werd óf jong grijs, óf jong kaler. Het werd optie twee. Ik moet wel zeggen dat het de laatste jaren toch op begon te vallen dat mijn haren doorzichtig leken te worden op foto’s. Ondanks het feit dat ik nog wel een gemillimeterd kapsel had, viel het nauwelijks te zien op foto’s.

Niet mijn hoofd, maar het had het zomaar kunnen zijn…

En nu ik eenmaal ben begonnen met het kammen van mijn haar met een scheermes, valt het op dat op sommige plaatsen het haar nooit meer terugkomt. Dat in combinatie met het feit dat de resterende haren binnen een dag alweer de kop op steken, betekent eigenlijk dat ik mijn eigen graf heb gegraven en verplicht om de paar dagen ‘het gras te maaien’.


Slijtage aan lijf en ledematen zou een indicatie kunnen zijn, maar ook daar was ik vroeg bij. Ik zat nog op de middelbare school toen ik voor het eerst geopereerd ging worden voor een kwaal waar ik te jong voor was volgens de chirurg. Maar toen hij de betreffende duim toch maar open had gehaald, moest hij toch bekennen dat er inderdaad wel sprake was van een probleem. Overigens is de dochter van een collega inmiddels ook geholpen aan zo’n kwaal, en die was op dat moment zeker 15 jaar jonger dan ik op het moment van de operatie was. Maar dat terzijde.

Inmiddels ben ik 3 soortgelijke operaties verder aan de andere hand, en lijkt de slijtage onherstelbaar. Noem het artrose of artritis, slijtage of beschadiging, maar er valt weinig meer te maken van mijn linkerhand. Sterker nog, na elke operatie werden de klachten erger of in ieder geval niet minder. Dat de ingrijpende reconstructie van mijn linker pols, waar het een en ander opnieuw vastgezet moest worden omdat het los was gelaten en mijn pols niet goed bij elkaar hield, weinig positief resultaat heeft gehad, is een slechte voorbode voor mijn rechter pols, waar ook al weken een pijntje zit die maar niet weg wil. Nadat de afgelopen week een vrij zware werkweek was met veel roterende bewegingen voor mijn polsen, ben ik na een weekend rust nog niet van de pijn af. En raad eens waar de aankomende werkweek mee verder gegaan moet worden…

Rust. Dat is een noodzaak geworden die ik vroeger toch minder nodig leek te hebben. Toen ik de toekomstige 9maandentaxi leerde kennen, hebben we de hele nacht doorgepraat. Toen ben ik gaan werken de hele dag, om weer een nacht door te praten met haar. Dat soort ongein hoef ik nu niet te proberen. Lijf en ledematen hebben ook hun nachtrust nodig, en iets als spierpijn of kramp komt veel sneller om de hoek kijken bij werkzaamheden in moeilijke houdingen. Er waren tijden dat ik werd ingezet om in nauwe ruimtes te werken in gekke houdingen. Nu lukt dat niet zo makkelijk meer. Ook omdat ik vroeger een ton kon eten zonder aan te komen, maar nu mag ik mijn streefgewicht steeds hoger instellen en ben ik een goede 10 kilo zwaarder dan het maximaal haalbare met een diëtiste 5 jaar geleden was. Soms, heel soms, lijkt er zelfs een buikje te zien. Desondanks blijf ik wel stabiel als ik lekker zoveel eet als ik wil, alleen is mijn stabiele gewicht 10 kilo meer dan 5 jaar geleden.

Op vrij jonge leeftijd had ik een ervaring die ik nooit zou vergeten. Op de basisschool, ergens groep 4 of 5, werd ik ineens blind. Ik zag werkelijk van de ene op de andere seconde niets meer. Gelukkig was ik een lastige leerling en zat ik vrijwel altijd vooraan in de klas omdat ik anders niets deed in de klas, en stond ik, op de tast, al vrij snel bij de juf aan het bureau. Gelukkig was er maar 1 wachtende voor me die zijn sommen uitgelegd kreeg van de juf, en was ik snel aan de beurt. De juf begreep me meteen toen ik zei dat ik niets anders dan zwart zag en belde mijn vader. Hun vermoeden was een licht gevalletje migraine, een erfstuk van mijn vader.

Inmiddels zijn we jaren verder en ben ik vaker tijdelijk blind of doof, en soms beide tegelijkertijd geweest. Door lage bloeddruk (ook weer een erfelijke kwestie) kan ik wel eens het bewustzijn verliezen, en als het me lukt om bij bewustzijn te blijven, gaat dat wel gepaard met het verlies van enige of alle zintuigen. Ik voel het bloed uit mijn hoofd trekken, het zweet breekt me uit en ik verlies mijn zicht of gehoor grotendeels tot helemaal.

Wetend hoe ik daar mee om moet gaan, is het niet zo’n ramp. Mijn omgeving weet dat het kan gebeuren, en meestal kan ik wel aangeven dat ik even een paar tellen ga slapen, waarna ik flauwval.
Een geheel nieuwe situatie was migraine met aura. Ineens zat er een gekleurde vlek in mijn zicht, alsof ik in een felle lamp had gekeken. Aangezien ik soms voor mijn werk iets moet lezen, is dat erg vervelend. Toen er ineens vanuit mijn linker ooghoek een zwarte waas over mijn oog kwam en ik gedeeltelijk niets meer zag aan de linkerkant, ben ik toch maar naar een dokter gebracht, die de diagnose migraine met aura stelde. Migraine hoeft niet altijd hoofdpijn te geven, en dat klopt. De pijn kwam later, toen het aura verdwenen was.

Hoofdpijn is sowieso een puntje in mijn leven geworden. Ik kan me geen week meer voorstellen waarin ik niet minstens een paar dagen tenminste een beetje hoofdpijn heb. Spanningshoofdpijn bij stressvolle situaties, ontwenningshoofdpijn in het weekend, als ik eens niet om 5 uur in de ochtend wil opstaan, hoofdpijn van herhaaldelijk terugkerende voorhoofdsholte ontstekingen en ga zo maar door. Hoofdpijn is nu eenmaal een constante factor in mijn leven geworden. Net als bij mijn vader, is er weinig dat me daar vanaf kan helpen behalve de paardenmiddelen, het grove geschut waarna ik 12 tot 24 uur niets mag doen waar enige vorm van alertheid bij noodzakelijk is. Bovendien word ik bijzonder beroerd op het moment dat die middelen uitgewerkt raken. Dus ik zit er aan vast, misschien wel de rest van mijn leven.

Het ouder worden is ook in het gedrag geslopen. Menig jongeman verkneukelt zich bij het idee van een avond uit in de plaatselijke kroeg of discotheek, en een jongedame mee naar huis te slepen om daar de volgende dag een beschuitje mee te eten, waarna ieder weer zijn of haar eigen weg gaat en je elkaar misschien wel nooit meer ziet of spreekt en niet meer van elkaar weet dan de naam, of zelfs dat niet eens. De liefdeloze seks met nagenoeg vreemden, zelf heb ik daar weinig (geen) ervaring mee, en het idee heeft me soms wel eens bekropen, maar al lang niet meer, en ik moet er niet meer aan denken. Terwijl ik er toch in de juiste tijd voor leefde, ik ging uit in de tijd van de breezer sletjes, de meiden met een laag gevoel van eigenwaarde en alles deden als je ze vol gooide met alcoholhoudende limonade in de meest tropische kleuren. De kunst was dan wel om een beetje te kijken wat de perfecte verhouding was tussen drank en gewilligheid, anders ging ze kotsend naar huis en was je je investering van die avond kwijt.
Zelf heb ik dat aan me voorbij laten gaan. Ik was al vrij snel toe aan serieuzere dingen en heb me dan ook maar 1 keer schuldig gemaakt aan een one night stand, ook nog eens met iemand met wie ik jaren ervoor een relatie had gehad. Ouderlijk advies van mijn kant Kleine Uk: Niet doen.

Het concept uitgaan is sowieso veranderd. Dat ik nooit een dame mee naar huis heb genomen vanuit een kroeg, betekend niet dat ik er niet regelmatig te vinden was. En ook niet dat er geen enkele vorm van verleiding heeft plaatsgevonden op zo’n avond/nacht. Maar met het verlies van mijn haren, zijn die paar wilde haren die ik had ook verloren gegaan. Tegenwoordig is de bijna maandelijkse pokeravond bij vrienden thuis mijn vorm van een uitje. Af en toe ga ik met je toekomstige 9maandentaxi uit eten en we hebben een eetcafé gevonden waar live entertainment is, wat voor mij al als uitgaan voelt. En waar ik vroeger nog wel eens uit de bocht kon vliegen met drank, drink ik nu eigenlijk alleen nog maar fris en alcoholvrij bier, want ik moet nog rijden of ik heb gewoon echt geen zin meer in de katers. Zo eens per jaar ga ik met de mannen van werk een weekendje weg zonder de vrouwen en hoewel alles wat daar gebeurd onder de mannen blijft, is het eigenlijk niet veel meer dan door de stad sjouwen en de lokale architectuur bewonderen, en ‘s avonds bij onze favoriete pizzeria eten.  Voordat ik mijn bride-to-be kende ben ik met wat collega’s en anderen nog eens uit geweest. Sommige waren hun wilde haren nog niet verloren en gingen nog wat nuttigen bij een drugsdealer, voordat we, op onze leeftijd nog, een plaatselijke uitgaanstent in gingen. Dat was een van de laatste keren dat ik dronken raakte, en waarschijnlijk alleen omdat het onbeperkt zuipen was op de kosten van een ander. En enige vorm van romantiek was uitgesloten, omdat als ik een van de aanwezige dames zelfs maar een drankje zou aanbieden, me dat zeker de stempel Pedofiel had opgeleverd. Vroeger had ik er prima tussen gepast, maar ik was deze tent duidelijk uit gegroeid, ik was te oud hiervoor.

Als ik dan toch nog eens buiten de deur ben, maakt mijn uiterlijk me steeds minder uit. Vroeger had ik een hekel aan mijn bril, zeker toen ik net begon met bril dragen. Kinderen onderling maken het soms ook wel tot een hel om bril dragend te zijn. Aan de andere kant waren mijn klasgenoten in mijn eerste jaren basisschool toch al hels, dus toen ik te lui werd om mijn bril alleen te pakken als ik hem nodig had, begon ik dat ding de hele dag te dragen. Gepest werd ik toch wel, laten we het dan vooral makkelijk voor mezelf maken. Later kreeg ik op aanraden van een vriendinnetje lenzen, en dat was weer een vooruitgang in mijn zelfbeeld. Hoe ik me kleedde was ook belangrijker dan het nu is. Hoewel ik er nog steeds niet helemaal gemakkelijk mee ben om in een joggingbroek over straat te gaan, moet ik toegeven dat het voor kortere stukjes meer en meer acceptabel word. En dat mijn haar elke 2 dagen gekortwiekt moet worden omdat de terugtrekkende haargrens anders te zichtbaar word, betekend niet dat ik niet een weekje ermee kan wachten. Het is een cliché, maar ik heb toch al een vrouw. Nouja, bijna, volgend jaar. En het houd niet op met uiterlijk. De mening van een ander doet er eigenlijk ook steeds minder toe. Ik ben de schaamte voorbij. Één van mijn weinige exen had een ding voor mij horen zingen. Blijkbaar had ze het krankzinnige idee dat ik misschien wel kon zingen, een idee dat leraren vroeger ook hadden als ze vonden dat ik wel een stukje solo kon doen in een schoolmusical. Géén van hen kreeg hun zin, ik deed niet aan zingen in het openbaar, ook niet voor mijn liefje.
Nu zing (of wat daar voor door moet gaan) ik op werk, in de auto, thuis, desnoods bij mijn schoonouders. Het boeit me geen moer meer. Ik ben de schaamte voorbij. Ik weet dat het vals is, soms denk ik dat het wel O.K. is, maar al vallen de kraaien dood uit de boom omdat ik ze vermoord heb met mijn gekrijs, het boeit me weinig meer.

In de loop der jaren heb ik niet veel vriendinnetjes versleten, maar allemaal hebben ze me een wijze les geleerd. Er is gebruik van me gemaakt, misbruik van me gemaakt, ik ben te hard van stapel gelopen met de een en mijn identiteit verloren bij een ander. Een lange tijd volgde waarin ik helemaal geen behoefte meer had aan een relatie, niet voor een nacht en ook niet voor de rest van mijn leven. En wie heeft er een vriendin nodig als je in je eentje ook gelukkig bent?  Mezelf accepteren, dat was alles wat ik nodig had. En zo leef ik vandaag de dag nog steeds. Ik heb geleerd dat de mening van een ander me eigenlijk weinig meer doet. Je kan toch niet iedereen tevreden houden. Ik doe lekker wat ik zelf wil, kleed me zoals ik dat wil en mijn uiterlijk is zo verzorgd of onverzorgd als ik zelf wil. Heel misschien dat ik soms nog rekening hou met wat de vrouw des huizes ervan vind, maar daar houd het dan ook wel mee op.

Het uiterlijk van anderen daarentegen, kan me dan weer wel boeien. Een groot teken aan de muur dat ik ouder word, is het feit dat ik me kan verbazen over de jeugd van tegenwoordig. Ze zien er soms op hun 12e al volwassen uit. En zo kleden ze zich ook. Ik kan me niet voorstellen dat er ouders zijn die zich comfortabel voelen bij het feit dat hun dochter van ergens rond de 14 jaar een broekje aan heeft die spotgoedkoop moet zijn geweest omdat de fabrikant er geen pijpen aan heeft gedaan, maar dan ook werkelijk geen enkele vorm ervan. En welke vorm van ondergoed er in dat broekje zit laat ook weinig te wensen over, want je kijkt zo tegen een stuk bil aan op de plek waar normaal gesproken een broekspijp zou beginnen. En dat staat dan met haar ouders in de rij bij het tuincentrum, compleet met topje waar op de plaats van haar net ontwikkelde borstgroei twee handen afgebeeld staan met het vriendelijke verzoek daar je handen te plaatsen. Als je zo’n outfit aan hebt op een bloedhete zomerdag in je ouderlijk huis of tuin, of misschien als je met je vriendinnen op stap gaat, is dat misschien tot daar aan toe. (Als je dit leest Kleine Uk en het blijkt dat je een meisje bent geworden, moet je de vorige zin als nooit geschreven beschouwen, gewoon normale kleding aan doen als je het ooit voor elkaar krijgt om toestemming te krijgen om uit te gaan.)  Maar om mee naar een tuincentrum te gaan, lijkt het me niet echt de tijd om een statement te maken over hoe volwassen je al niet bent sinds je net naar de brugklas gaat. Ik snap de ouders die er bij lopen ook niet, zo laat je je kind toch niet over straat gaan op zo’n leeftijd? En dan de gedachte die het af maakt: Mijn dochter gaat zo echt niet over straat!” Dan weet je dat je oud bent geworden.

Sowieso weet je dat je wilde en/of jonge jaren achter je liggen als je gestopt bent met afgeven op je eigen ouders. Zodra het idee van ‘als ik later kinderen heb, laat ik ze lekker wel doen wat ik nu niet van jullie mag’ plaats heeft gemaakt voor ‘als ik kinderen heb, word ik misschien nog wel strenger dan mijn ouders ooit waren’, weet je dat er een levensfase is afgesloten en het tijdperk van settelen, trouwen en kinderen fokken is begonnen, waarna je zelf die ouwe zeur word waar je je eigen ouders vaak voor aanzag.

En als ik het bovenstaande zo teruglees, en bedenk dat ik dit schrijf voor een Kleine Uk en mijn verloofde hier op mijn stukje van het internet de toekomstige 9maandentaxi noem, heb ik meer dan voldoende bewijs dat ik me allang in een andere levensfase bevind. De voorbereidingen op de bruiloft van volgend jaar alleen al is bewijs dat er een ander stadium van mijn leven voor de deur staat. Het stadium dat ik al eens heb meegemaakt, door de ogen van een kind die naar zijn ouders keek en hun leven vanaf de zijlijn bestudeerde. Ik ga een nieuwe levensfase in waarbij ik hun voorbeeld kan volgen hoe het is om een getrouwd stel te zijn en mijn eigen fouten kan maken en mag zien op te lossen. In dat opzicht veranderd er niet veel. Nieuwe ervaringen, nieuwe situaties, maar nog steeds meer dan genoeg te ontdekken, te leren en te ervaren.

Ik kan niet wachten en sta te springen… Voor zover mijn oude lichaam dat gespring nog toelaat.